4Lapy.netUmów wizytę ONLINE

4Lapy.net


  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  


Porady lekarskie



SZCZEPIENIE SZCZENIĄT / KOCIĄT? Wyjaśnijmy na czym rzecz polega »
ODROBACZANIE. Kiedy rozpocząć? Jak często? Zagrożenie dla ludzi? »
ŻYWIENIE SZCZENIĄT / KOCIĄT - czyli najważniejsze zasady, których należy przestrzegać »
JEDZENIE "DOMOWE" CZY KOMERCYJNE KARMY SUCHE? Co wybrać, by karmić zdrowo i smacznie? »
ANTYKONCEPCJA HORMONALNA. ZAGROŻENIA, O KTÓRYCH WIDZIEĆ TRZEBA »
WYZNACZENIE OPTYMALNEGO TERMINU KRYCIA »
ŻYWIENIE SUKI W CIĄŻY »
CIĄŻA UROJONA - CO ROBIĆ? »
PRZETRWAŁE ZĘBY MLECZNE »
STERYLIZACJA KOTKI – CZY WARTO? »
BRAK APETYTU »
DLACZEGO KLESZCZE SĄ NIEBEZPIECZNE? »
BADANIA KRWI – CZY SĄ POTRZEBNE? »
SANACJA JAMY USTNEJ »
GDY KOT WYMIOTUJE ... »
AGRESJA U KOTA »
KOCIA DEPRESJA »
UWAGA ! ZIMOWE ZATRUCIA – SÓL DROGOWA »

ROZSZERZENIE I SKRĘT ŻOŁĄDKA

Ostry skręt żołądka to choroba bardzo groźna i bardzo szybko może doprowadzić do śmierci zwierzęcia. Uważa się, że powiększenie żołądka jest związane z czynnościowym lub mechanicznym zaburzeniem drogi odpływu, jednak przyczyna tego stanu chorobowego nie jest znana.Sugeruje się , że wysiłek fizyczny po spożyciu dużych posiłków / wody może wpływać na występowanie tego schorzenia.

Predyspozycje. Choroba dotyczy głównie psów ras dużych z głębokimi klatkami piersiowymi (dog, wyżeł weimarski, bernardyn, owczarek niemiecki, doberman), jednak zdarza się też u kotów i małych psów. Rozszerzenie i skręt żołądka występuje w każdym wieku, ale najczęściej dotyczy psów w wieku średnim i starczym. Jest to także schorzenie dziedziczne, dlatego nie powinno się kojarzyć ze sobą psów, których przodkowie mieli ten problem.

Objawy: pojawiają się gwałtownie, a stan zdrowia psa bardzo szybko się pogarsza. Pierwszymi zauważalnymi objawami są: ślinienie się, niepokój, oblizywanie się, ślinotok. Pies ma odruch wymiotny, jednak nie może nic zwrócić. Następnie pojawia się powiększający się zarys brzucha (szczególnie po stronie lewej, tuż za żebrami), utrudnione oddychanie: krótkie, płytkie oddechy, wstrząs: błony śluzowe zmieniają kolor od bladego po sinoczerwony.

Leczenie. Ostry skręt żołądka wymaga natychmiastowej interwencji lekarza weterynarii. Pierwszym zadaniem jest stabilizacja stanu pacjenta, następne przeprowadza się zabieg operacyjny. Z decycją o wizycie w przychodni w żadnym wypadku nie należy zwlekać, gdyż tutaj liczy się każda minuta.

Jak możemy zapobiegać?

1) Podawać kilka małych posiłków w ciągu dnia

2) Unikać stresu podczas jedzenia

3) Ograniczać ruch przed i w czasie jedzenia

4) Nie stosować misek na podwyższeniu

5) Profilaktyczna gastropeksja u młodych psów ras olbrzymich




SZCZEPIENIE SZCZENIĄT / KOCIĄT? Wyjaśnijmy na czym rzecz polega.


SZCZENIĘTA


Zdrowe szczenięta są chronione przez pierwsze tygodnie życia przeciwciałami, które otrzymały głównie z mlekiem matki. Jednak poziom odporności matczynej bardzo szybko opada. Twoje zwierzę bezwzględnie powinno być chronione przed chorobami, które są najbardziej powszechne, wysoce zakaźne i które wywołują poważne objawy, mogące być nierzadko przyczyną śmierci. Do takich chorób zakaźnych psów zalicza się przede wszystkim: nosówkę, parwowirozę, zakaźne zapalenie wątroby, zakaźne
zapalenie tchawicy i oskrzeli (kaszel kenelowy) oraz wściekliznę. Wszystkie szczepienia tu wymienione, jak i inne, powinny być zalecane i wykonywane tylko przez lekarza weterynarii.
Około 6. tygodnia życia większość szczeniąt nie jest już chroniona i w tym wieku szczenię powinno zostać uodpornione przeciwko dwóm najgroźniejszym chorobom: nosówce i parwowirozie szczepionką specjalnie przeznaczoną dla szczeniąt. Po ukończeniu 8. tygodnia życia należy wykonać powtórnie szczepienie, stosując szczepionkę zawierającą również i inne antygeny. W 12. tygodniu wykonujemy ostatnie, trzecie szczepienie w cyklu szczepień szczeniąt. Uwaga! W trakcie przeprowadzania ww. cyklu szczepień niezbędna jest izolacja szczenięcia, tj. absolutny zakaz kontaktu z innymi psami, ich wydzielinami oraz wydalinami. Ostatnim szczepieniem wieku szczenięcego jest szczepienie przeciwko wściekliźnie wykonywane 2 tygodnie po ostatnim, trzecim szczepieniu przeciwko pozostałym chorobom zakaźnym. Zaszczepienie szczenięcia przeciwko chorobom zakaźnym nie gwarantuje odporności na całe życie. Twój pies będzie wymagał szczepień do końca życia. Immunizację na wyżej wymienione choroby u psa dorosłego powtarzamy co roku.
    Należy również nadmienić o obowiązkowym corocznym szczepieniu psów przeciwko wściekliźnie. Szczepieniom tym powinien zostać objęty każdy pies powyżej 3 miesiąca życia.


KOCIĘTA


Zazwyczaj odporność, którą kocię otrzymało od matki utrzymuje się do 9. tygodnia życia. Najczęściej stosowany schemat szczepień rozpoczyna się właśnie w tym czasie: pierwsze szczepienie w 9. tygodniu życia i drugie 3–4 tygodnie później. Zaszczepienie kociaka przeciwko chorobom zakaźnym nie gwarantuje odporności na całe życie, od tego czasu Twój kot wymagał będzie szczepień do końca życia. Lekarz weterynarii będzie w stanie dostosować właściwy schemat szczepień profilaktycznych do indywidualnych potrzeb Twojego kota.
  Twoje zwierzę bezwzględnie powinno być chronione przed tymi chorobami, które są najbardziej powszechne, wysoce zakaźne i które wywołują poważne objawy, mogące być nierzadko przyczyną śmierci. Do takich chorób zakaźnych kotów zalicza się przede wszystkim: panleukopenię, zakaźne zapalenie nosa i tchawicy, kaliciwirozę, a ponadto zakażenie Chlamydophila, białaczkę kotów oraz wściekliznę. Wszystkie szczepienia tu wymienione, jak i inne, powinny być zalecane i wykonywane tylko przez lekarza weterynarii. Lekarz ustala indywidualny program szczepień, dokonując oceny ryzyka, opartego o analizę takich czynników, jak: warunki, w których się urodziło i wychowywało kocię, środowisko, w którym przebywa, jak również jego styl życia.

Lekarz weterynarii Joanna Wypych

Odrobaczanie. Kiedy rozpocząć? Jak często? Zagrożenie dla ludzi?

Wszystkie psy oraz koty, bez względu na środowisko, w którym na co dzień żyją, wiek czy sposób karmienia, mogą zarazić się pasożytami. Szczenięta oraz kocięta pasożytami najczęściej zarażają się już w życiu płodowym bądź też w okresie karmienia z mlekiem matki. Zagrożeniem dla zwierząt dorosłych są natomiast inwazyjne formy znajdujące się w glebie, wodzie oraz formy larwalne bytujące najczęściej w surowym (niebadanym) mięsie lub tkankach drobnych zwierząt, będących łupem psów i kotów (np. myszy, króliki, ptaki, płazy).
Odrobaczanie rozpocząć należy już w wieku 2 tygodni w przypadku szczeniąt, a w wieku 5 tygodni w przypadku kociąt. Zabiegi te należy powtarzać regularnie co 3 tygodnie (szczenięta) i co 5 tygodni (kocięta) przez cały okres karmienia mlekiem matki. Karmiące suki i kotki powinny zostać odrobaczone równocześnie z pierwszym zabiegiem wykonywanym na ich  młodych. Do 6 miesiąca życia zabieg odrobaczania powtarzamy co miesiąc. Zwierzęta dorosłe odrobaczamy mając na uwadze prawdopodobieństwo zagrożenia, jakie stanowi środowisko, w którym żyją.  W przypadku braku możliwości określenia ryzyka zarażenia zwierzęcia pasożytami zalecane jest przeprowadzenie odrobaczenia 4- krotnie w ciągu roku. Badania bowiem wykazują, że 1- lub 2-krotna kuracja odrobaczania w ciągu roku nie zapewnia zwierzętom wystarczającej ochrony.
Niektóre gatunki pasożytów (tasiemce, nicienie) mogą stanowić zagrożenie dla ludzi, powodując m.in. takie choroby jak: toksokaroza oczna, zespół larwy wędrującej, torbiele bąblowcowe. W szczególnych przypadkach wskazane jest odrobaczanie co 3-4 tygodnie, zwłaszcza gdy zwierzę ma bliski kontakt z małymi dziećmi. Można wówczas uniknąć wydalania przez psy i koty jaj glist stanowiących zagrożenie dla człowieka.
Na rynku istnieje wiele preparatów, zapewniających skuteczne działanie przeciwpasożytnicze. Występują one w farmie tabletek, past do podawania doustnego bądź też w formie kropli do wykropienia na skórę karku w przypadku kotów, którym połknięcie tabletki sprawia trudność. Preparaty te oprócz formy podania, różnią się przede wszystkim składem, od którego zależy znów spektrum działania przeciwpasożytniczego. Warto więc mieć to na uwadze, decydując się na dany środek odrobaczający.

 Lekarz weterynarii Joanna Wypych

Żywienie szczeniąt/ kociąt, czyli najważniejsze zasady, których należy przestrzegać.

Czas wzrostu to specyficzny okres w życiu każdego zwierzęcia. Dlatego też pamiętać należy, by otaczać je szczególną opieką. Jednym z najważniejszych czynników, który warunkuje prawidłowy rozwój naszego pupila jest jego prawidłowe żywienie. Zaraz po urodzeniu szczenięta/ kocięta zaczynają ssać mleko matki. Pamiętajmy, że pierwsze godziny życia są dla nich najważniejsze a mleko matki najbogatsze w składniki niezbędne do ich prawidłowego rozwoju.
W okresie odsadzenia (od 3 do 8 tygodnia życia) następuje stopniowe przechodzenie z mleka matki na pokarm stały. Szczenię traci wówczas zdolność trawienia laktozy (białka mleka), a nabywa zdolność trawienia skrobi. Należy pamiętać, że układ pokarmowy nie jest jeszcze w pełni rozwinięty, dlatego szczenię nie jest przystosowane do przyjmowania większej objętości posiłku, ani też pokarmu zróżnicowanego pod względem smaku, zapachu oraz swojego składu. Każde więc urozmaicenie diety należy wprowadzać bardzo ostrożnie i stopniowo. W okresie odsadzeniowym karmimy 4 razy dziennie, następnie do 6 miesiąca życia 3 razy dziennie. W przypadku karm suchych, stosować należy pokarm dla szczeniąt/kociąt/suki karmiącej. Proponuję Państwu sprawdzone, wysokiej jakości diety weterynaryjne, które stanowią pełnowartościowy posiłek dla Państwa pociech. Jeśli jednak decydujecie się Państwo na tzw.  „pokarm domowy” pamiętać proszę o dodawaniu do pokarmu mieszanek mineralnych we właściwej ilości wedle wagi i rasy zwierzęcia.
Pamiętać należy również by Nasz pupil miał stały, nieograniczony dostęp do świeżej wody. Posiłki powinny być wydzielane, a pokarm nie powinien zalegać w misce dłużej aniżeli czas spożywania pokarmu. Zapobiegną Państwo w ten sposób złym nawykom żywieniowym, a karma którą zwierzę dostaje będzie zawsze zdrowa i atrakcyjna pod względem smaku i zapachu.

Lekarz weterynarii Joanna Wypych


Jedzenie "domowe" czy komercyjne karmy suche? Co wybrać, by karmić zdrowo i smacznie.

Wybór formy karmienia zwierzęcia bywa nierzadko dużym dylematem dla właścicieli zwierząt. Zwykle pod uwagę bierzemy: preferencje smakowe, zapachowe, wielkość worka, cenę, funkcjonalność, wygodę, a przede wszystkim zdrowie naszego psa czy kota. Oba systemy żywienia mają swoich zwolenników. Każdy z nich ma swoje wady i zalety. Obecnie rynek weterynaryjny oraz zoologiczny zdominowany został przez ogromny wybór karm komercyjnych suchych, wilgotnych, półwilgotnych. Którą karmę wybrać i jak znaleźć kompromis między jakością a ceną? O czym warto wiedzieć decydując się na zakup danego pokarmu? Czy żywienie łączone jest możliwe?
Sposób żywienia zwierzęcia najlepiej ustalić już w pierwszych tygodniach życia zwierzęcia. Od 3 tygodnia życia wprowadzać możemy do diety szczeniaka pokarm stały. Już wtedy należy zdecydować jaką strategię żywienia Państwo wybieracie. Karmy suche, półwilgotne, wilgotne są bardzo wygodnym, ale i zdrowym sposobem pod warunkiem, że karma którą Państwo wybierzecie, spełni określone standardy jakości. Za przykład posłużyć mogą karmy marki Royal Canin, Purina ProPlan czy Arion SuperPremium. Są to karmy pełnowartościowe, zawierające w swoim składzie wszystkie niezbędne do życia i funkcjonowania składniki pokarmowe. Przy podaży określonej ilości tego typu karmy, nie ma najmniejszej potrzeby dodawać do żywienia innych, dodatkowych składników. Pamiętać proszę o prawidłowym przechowywaniu i szczelnym zabezpieczeniu otwartego worka karmy, a zwłaszcza jego ochrony przed wilgocią. Najczęstszym problemem z jakim spotykają się właściciele zwierząt jest niechęć do jedzenia karmy suchej. Pamiętać proszę, że zwierzę mając do wyboru smakowite jedzenie domowe i suchą karmę, zawsze wybierze jedzenie domowe. Od Państwa konsekwencji i nauki prawidłowych nawyków żywieniowych zależy chęć spożywania określonego typu pokarmu. Wybierając dany worek karmy, zawsze sprawdzić należy jej skład, przede wszystkim pod względem zawartości białka, węglowodanów, tłuszczy, witamin oraz soli mineralnych. Jedynie wysoka koncentracja tych składników, odpowiednio zbilansowany i odpowiedniej jakości skład karmy, gwarantuje Państwu prawidłowe żywienie Państwa pupila.

Alternatywą jest już wcześniej wspomniane tzw. żywienie domowe. Najważniejszą zasadą takiego żywienia jest pewna powtarzalność składu pokarmu. Pamiętajmy, że pies jest względnym mięsożercą.  Przykładem diety domowej może być: ryż, mięso/podroby mięsne oraz warzywa. Zalecany udział białka w diecie wynosi 20 – 40% suchej masy dla psa, 25-40% odpowiednio dla kota. Udział węglowodanów w diecie powinien być  bardzo niski zarówno dla psa jak i kota. Zalecany udział tłuszczy w diecie to 10-65% suchej masy dla psa oraz 15-45% suchej masy dla kota. Przygotowanie pokarmu, który zapewni wszystkie potrzeby bytowe zwierzęciu może być kłopotliwe, co daje przewagę karmom komercyjnym. Posiłki powinny być przyrządzane na bieżąco i podawane świeżo po przygotowaniu. Warto pamiętać o suplementacji soli mineralnych oraz witamin, których ilość w tak przyrządzonych daniach jest niewielka. Suplementy te najlepiej nabyć u lekarza weterynarii. Występują one w postaci tabletek, proszku oraz płynu wedle upodobań zwierzęcia. Pamiętajmy, że pokarm dla psa powinien być możliwie jałowy pod względem używanych w diecie ludzkiej przypraw. Niewskazane jest podawanie psom czekolady w żadnej postaci. Uwagę zwracam również na kości, zwłaszcza kości z kurczaka, które powodować mogą poważne uszkodzenia przewodu pokarmowego, a podane w nadmiarze silną koprostazę. Nie pozwólmy zatem, aby nasze błędne przekonania i skłonność do antropomorfizacji wpływały szkodliwie na zdrowie i samopoczucie naszych zwierząt, przesłaniając nam ich rzeczywiste potrzeby.

Lekarz weterynarii  Joanna Wypych


ANTYKONCEPCJA HORMONALNA. ZAGROŻENIA, O KTÓRYCH WIDZIEĆ TRZEBA.

Regularne podawanie progestagenów celem blokowania objawów rujowych u suki/ kotki jest najczęściej wybieraną alternatywą obok zabiegu ovariohisterectomii (usunięcia jajników oraz macicy). Okresy między podawaniem preparatów w formie iniekcji wynoszą, w zależności od preparatu, od 3 do 6 miesięcy. Pamiętać należy, że pierwsze podanie powinno nastąpić po uzyskaniu całkowitej dojrzałości płciowej (najlepiej po pierwszych dwóch rujkach) w okresie całkowitego spokoju płciowego (pierwsze podanie 2 miesiące po cieczce, a najpóźniej miesiąc przed oczekiwaną cieczką, suki, które były ciężarne nie wcześniej aniżeli dwa miesiące po porodzie). U kotek ponadto najczęściej praktykowaną metodą jest podawanie octanu medroksyprogesteronu (prep. Provera/ Promon-vet) w postaci tabletek jeden raz w tygodniu.  Metodę taką stosować można maksymalnie 18 miesięcy, po czym należy przerwać leczenie na 2-3 miesiące. Do powikłań, o których należy wiedzieć przy takim wyborze antykoncepcji należą: 
 -choroby macicy (ropomacicze, śluzomacicze, torbielowaty rozrost gruczołów)
 -nowotwory gruczołu mlekowego (u kotów zazwyczaj o charakterze złosliwym)
 -lokalne zmiany okrywy włosowej – wyłysienia z nadmierną pigmentacją w miejscu iniekcji
 -akromegalia
 -cukrzyca


 WYZNACZENIE OPTYMALNEGO TERMINU KRYCIA

 Do naszej przychodni często zgłaszają się właściciele, którzy chcą „dopuścić” swoją suczkę . Często pojawiają się przy tym problemy, szczególnie gdy hodowca przemierza wiele kilometrów do potencjalnego partnera dla swej suni.
Aby zrozumieć ten problem musimy nieco bliżej poznać cykl płciowy suczki.
Suczki należą do zwierząt sezonowo monoestralnych, przeciętny okres między cieczkami wynosi 6-7 mcy. Cykl rujowy możemy podzielić na 4 fazy: proestrus, oestrus, dioestrus, anoestrus.
Proestrus- faza przedrujowa, trwa zwykle od 3-17 dni, średnio 9. Cechuje ją krwisty wypływ, w tym okresie suczki są atrakcyjne dla samców jednak nie dają się pokryć.
Oestrus- trwa od 3-21 dni, średnio 9. Cechuje go gotowość suczki do pokrycia, a najlepszym na to momentem jest owulacja, która pojawia się ok. 2-4 dnia rui i trwa 24 godziny.
Dioestrus- 9-17 tygodni, w tym okresie suczka może się dać jeszcze pokryć.
Anestrus- faza spokoju płciowego, jego długość jest zmienna, dlatego okresy między cieczkami podlegają wahaniom.
Gdy wiemy już który moment jest najlepszy na pokrycie jak zwiększyć szanse na zapłodnienie?
Wielu hodowców ustala optymalny termin krycia na podstawie własnego doświadczenia (obserwacja zachowania psa i suki, obserwacja przebiegu cieczki, itd.). W przypadku kiedy suka przechodzi tak zwane „ciche ruje”, występują u niej zaburzenia hormonalne, okres rui właściwej jest bardzo krótki bądź wcześniejsze krycia zakończyły się niepowodzeniem, nie jest możliwe samodzielne ustalenie odpowiedniego czasu.
Najlepszym wyjściem w celu określenia tego prawidłowego terminu jest opieranie się na wynikach co najmniej dwóch różnych badań :ocenę cytologiczną wymazów pochwowych oraz ocenę stężenia progesteronu we krwi obwodowej.
Dodając do tego wykonanie przez lekarza waginoskopii oraz prowadzenie przez właściciela obserwacji suczki mamy znacznie większe szanse na sukces i ciąże.
Na czym polegają te badania?
Cytologia
Badanie cytologiczne polega na pobraniu wymazu z dróg rodnych i na ocenie morfologicznej komórek pobranych z pochwy. Komórki są charakterystyczne dla każdej z faz cyklu rujowego. Oceniając je ilościowo lekarz zaleca kolejne kontrolne badania i ustala kiedy należy pobrać krew aby zbadać poziom progesteronu. Jest to badanie bardzo mało inwazyjne, możliwe do wykonania niemalże w każdej lecznicy
Testy hormonalne
Najczęściej wykonuje się pomiar progesteronu w surowicy krwi. Progesteron to hormon steroidowy wytwarzany przez dojrzałe pęcherzyki jajnikowe oraz ciałka żółte. W momencie owulacji poziom progesteronu jest znacznie podniesiony i osiąga max. stężenie we krwi ok. 20 dni po zakończeniu rui, po czym spada, by między 60, a 70 dniem osiągnąć wartości podstawowe.
Kiedy zacząć badanie?
Pierwsza wizyta to ok. 3-5 dzień cieczki. Przeprowadzamy wtedy badanie ginekologiczne oraz wykonujemy cytologię. Na jej podstawie ustalamy dalsze wizyty.


ŻYWIENIE SUKI W CIĄŻY

Właściwe podejście właścicieli do tematu żywienia, jest gwarancją prawidłowego przebiegu ciąży, porodu i laktacji u suczki. W ciąży dawki pokarmowe musimy odpowiednio zwiększać, gdyż wzrasta zapotrzebowanie na energię jak i na składniki pokarmowe. To o jaką ilość zwiększamy dawkę dobową zależy nie tylko od samego faktu ciąży, ale także od temperamentu i aktywności ruchowej suczki.

Należy także pamiętać, że okresie gdy ilość pokarmu osiąga swój najwyższy poziom tzn. 5-6 tyg. ciąży, należy posiłki rozbić na kilka (3-5) w ciągu dnia.

Po okresie szczytowym, czyli w ok.7 tyg. ciąży rozpoczynamy stopniowy powrót do żywienia tak jak na początku i kontynuujemy takie postępowanie aż do porodu. W drugiej połowie ciąży suczka może mieć obniżony apetyt , dlatego karma na tym etapie powinna być bardziej skoncentrowana i smaczniejsza. Przez cały czas należy też pamiętać o stałym dostępie do świeżej wody.

Jeśli chodzi o laktacje, najczęściej trwa ona 6 tygodni, jednak zależy to od masy ciała psiaka i liczby szczeniąt w miocie. W laktacji suczka musi być odżywiana, tak aby mogła wytworzyć odpowiednią ilość mleka dla wszystkich maluchów. Ponieważ wymagane ilości karmy są bardzo duże w tym czasie, najczęściej podajemy pokarm do woli w 4-5 porcjach w ciągu dnia.

Musimy też wiedzieć o tym, że dieta powinna zawierać odpowiednie ilości wapnia, fosforu i witamin.

 Jeśli nie mamy pewności jak zabrać się za żywienie suczki w stanie ciąży, możemy zawsze skorzystać ze sprawdzonych pełnoporcjowych i pełnowartościowych karm gotowych, np. Pediatric Royal Canin Starter. Ważna jest też kontrola wagi psa jak i nowonarodzonych szczeniaków i stały kontakt z naszym lekarzem weterynarii.


CIĄŻA UROJONA- co robić?

 Bardzo częsty przypadek w naszej przychodni,który dotyczy niesterylizowanych suczek i wprowadza w niepokój ich właścicieli. Przyczyn pseudociąży doszukuje się w fizjologii psowatych żyjących w stadach na wolności, kiedy to samica alfa w stadzie rodzi a reszta samic przechodzi ciąże urojoną na wypadek, gdyby samica alfa po porodzie nie mogła karmić swojego maleństwa. Mimo że nasze psiaki nie żyją w stadach to w toku ewolucji ta pozostałość się u nich nie zmieniła.

Objawy ciąży urojonej:

-powiększenie gruczołu sutkowego

-laktacja

-częste wylizywanie okolic brzucha

-zwiększony apetyt

-”opiekowanie się” swoimi zabawkami

-powiększenie jamy brzusznej

Co robić?

 Najpierw upewnijmy się czy nasza sunia nie została przypadkowo pokryta i czy nie jest w prawdziwej ciąży. Tak, takie rzeczy się zdarzają, szczególnie jeśli spuszczamy naszego psiaka ze smyczy, a nie znamy fizjologi cyklu płciowego psa. W tym celu najlepiej udać się do lekarza weterynarii, który zbada pieska i być może wykona badanie USG. Jeśli to nie ciąża, to diagnoza jest jedna- ciąża urojona.

Objawy ciąży urojonej najczęściej ustępują samoistnie w ciągu kilku tygodni i jeśli są one łagodne często nie wymagają leczenia. Jednak uciążliwe, powtarzające się co cieczkę i długotrwałe ciąże urojone mogą wymagać włączenia leczenia farmakologicznego.

Leczenie polega na podawaniu substancji przeciwprolaktynowej,którą zaleci nasz lekarz weterynarii.

Jak właściciele mogą pomóc swojej suczce?

 1) Zmniejszamy dawkę pokarmową nawet o połowę

 2) Zwiększamy aktywność fizyczną u naszego psiaka, aby nie zajmował się swoimi „dziećmi zabawkami” , więc długie spacery  

 3) Jeśli nasza suczka rozpoczęła przygotowywanie „rodzinnego gniazda”, należy zabrać wszystkie zgromadzone w nim zabawki

 4) Jeśli mamy możliwość można na kilka dni zmienić suczce otoczenie

 5) ZAPOBIEGAĆ! Aby zapobiec urojonym ciążom należy rozważyć wykonanie zabiegu sterylizacji suki. To uchroni ją nie tylko przed ciążą urojoną, ale i przed innymi poważnymi chorobami (np. ropomacicze, nowotwór gruczołu mlekowego, nowotwór narządów rodnych).

 

PRZETRWAŁE ZĘBY MLECZNE

Pierwsze wizyty z naszym psiakiem u lekarza weterynarii są bardzo ważne i często decydują o przyszłym zdrowiu naszego malucha. Jednym z punktów na liście kontrolnej takich wizyt jest wymiana zębów mlecznych.Psy podobnie jak ludzie wymieniają zęby. Pierwsze w liczbie 28 sztuk zaczynają wyrastać szczenięciu w wieku od 3-go do 6-go tygodnia życia. Wymiana odbywa się od 4-go miesiąca życia, chociaż u niektórych ras okres ten zaczyna się później. Zęby trzonowe wyrastają jako ostatnie w wieku 6-7(8) miesięcy. Pełen uzębienie stałe u psów to 42 zęby.

Zaburzenia w wymianie zębów mlecznych często dotyczą ras małych i miniaturowych. Najczęściej jako przyczynę występowania tego problemu doszukuje się uwarunkowania dziedziczne.

Naturalny sposób wymiany zębów, polega na resorpcji korzeni zębów mlecznych, wskutek tworzenia się zawiązków zębów stałych i powolnego wypychania „mleczaków”. Warunkiem takiej wymiany jest właściwe ułożenie obu zębów(mlecznych i stałych)wzdłuż jednej osi.

CZY POZOSTAWIENIE TAKICH ZĄBKÓW JEST GROŹNE?

Nieusunięcie przetrwałych zębów mlecznych może spowodować problemy zdrowotne u naszego psiaka, kiedy osiągnie on wiek dojrzały. Często następstwem tego zaburzenia są : wady zgryzu, nadmierne i szybkie odkładanie się płytki nazębnej i w konsekwencji choroby przyzębia i dziąseł.

Kiedy robimy zabieg?

Usunięcie zębów (ekstrakcja) jest przeprowadzane w znieczuleniu ogólnym. Jest to stosunkowo prosty zabieg. Do jego wykonania używany jest specjalistyczny sprzęt stomatologiczny. Zabieg ten wykonany jest wyłącznie przez lekarza weterynarii. To również lekarz podejmuje decyzję o ekstrakcji na podstawie wywiadu z właścicielem jak i stanu klinicznego psiaka.

Pamiętaj, jeśli ten problem dotyczy twojego psiaka, nie czekaj, już dziś skonsultuj się ze swoim lekarzem weterynarii.


STERYLIZACJA KOTKI – CZY WARTO?

Świadomość właścicieli w podejmowaniu decyzji o sterylizacji jest coraz większa, szczególnie od momentu obalenia mitu o przymusie posiadania choć jednego potomstwa przez kocicę. Często już podczas pierwszej wizyty z kociakami w przychodni weterynaryjnej, lekarz informuje nas o możliwości sterylizacji naszej kotki. Oczywiście można stosować preparaty hormonalne, które zatrzymają rujkę, jednak nie jest to wyjście na całe życie. Przy stosowaniu hormonów może dojść do torbielowatego rozrostu błony śluzowej macicy oraz do ropnego zapalenia tego narządu (ropomacicza). Dlatego sterylizacja to najlepsze wyjście.

Kiedy to robimy?

Kotki osiągają dojrzałość płciową między 5 a 12 miesiącem życia,średnio to 8-10 miesiąc. Najlepszym wyjściem jeśli chodzi o zdrowie kotki jest wykonanie zabiegu po 1 rujce. Wtedy to mamy pewność,że nasza pupilka jest w pełni rozwinięta zarówno pod względem psychicznym jak i fizycznym. Zbyt wczesna sterylizacja może wiązać się z zaburzeniami rozwojowymi,jednak nie należy też zwlekać- wykonanie zabiegu po 1 rujce zmniejsza ryzyko wystąpienia nowotworów sutka do 1%, natomiast po 3 rujce tylko do 26%. Jeśli poszukujemy dokładniejszych informacji zawsze możemy skonsultować się z naszym lekarzem weterynarii.

Czemu to robimy?

1)zapobieganie niechcianej ciąży- w Polsce mamy ogromną ilość bezdomnych, zaniedbanych kotów, więc po co powiększać to grono?

2)zmniejszenie ryzyka wystąpienie nowotworu gruczołu sutkowego

3)zlikwidowanie stresu psychicznego u zwierzęcia, które nie może spełnić swojej naturalnie występującego instynktu rozrodczego

4)zapobieganie wystąpieniu groźnego dla życia ropomacicza

5)my również korzystamy, często przy rujce nie wiemy jak pomóc naszej pupilce, jesteśmy zmęczeni tym stanem tak samo jak ona, zabieg nam w tym pomoże

Na czym to polega?

Sterylizacja jest zabiegiem przeprowadzanym u kotek dojrzałych, który polega na wycięciu jajników oraz macicy, dokonuje się go w narkozie. Po kilku dniach od zabiegu kotka wraca do pełnego zdrowia.

Czy ten zabieg jest niebezpieczny?

Sterylizacja jest rutynowym, względnie bezpiecznym i szybkim zabiegiem. Jednak trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że każde znieczulenie niesie ze sobą pewne zagrożenia, dlatego lekarz weterynarii przed zabiegiem przeprowadza z nami wnikliwy wywiad a także bada kotkę. Zagrożenie jest małe u młodych, zdrowych kotek, natomiast wzrasta wraz z wiekiem. Jeśli mamy jakiekolwiek wątpliwości zawsze istnieje możliwość przeprowadzenia dodatkowych badań, które jeszcze bardziej zminimalizują ryzyko zabiegu u naszej pupilki.

O czym należy wiedzieć?

Po sterylizacji/kastracji organizm zwierzęcia ulega przestrojeniu hormonalnemu. Wiąże się to ze zwiększeniem pobierania karmy przy spadku zapotrzebowania energetycznego. Niektóre koty mogą mieć w efekcie skłonności do przybierania na wadze. W związku z tym po sterylizacji zalecamy stosowanie odpowiednio zbilansowanej karmy dla kotek sterylizowanych.



BRAK APETYTU

Brak łaknienia to fachowa nazwa braku apetytu . Możemy go podzielić na częściowy, całkowity, patologiczny, fizjologiczny i psychogenny. Pierwszym i najważniejszym zadaniem lekarzy jest określenie czy brak łaknienia jest fizjologiczny czy patologiczny. Ponieważ brak apetytu u psa może wskazywać na chorobę, ważne jest, aby zawsze zgłosić się ze zwierzęciem do weterynarza.

Jakie są możliwe przyczyny?

Pierwotne- czyli przyczyny, które bezpośrednio zaburzają funkcjonowanie ośrodków w mózgu kontrolujących apetyt

-nowotwór

-zakażenie

- uraz

- stres

- mało smakowita karma

- utrata węchu

Wtórne- powodowane przez choroby rozwijające poza mózgiem, wtórnie powodujące brak apetytu.

- ból ( wszelkiego pochodzenia)

-nowotwory i stany zapalne

- substancje toksyczne

- zaburzenia endokrynologiczne

-choroby zakaźne

- temperatura, choroba lokomocyjna

Pseudoanorekcja- powodowane przez choroby uniemożliwiające pobieranie pokarmu mimo apetytu.

-złamania zębów, ciała obce, zapalenie gardła, ropnie około zębowe, porażenie nerwu podjęzykowego

Rozpoznanie?

Brak łaknienia to objaw wielu chorób, zatem do postawienia ostatecznego rozpoznanie konieczne jest wskazanie pierwotnej przyczyny zaburzeń. Bardzo ważne jest przeprowadzenie pełnego badania klinicznego przez lekarza, w tym badania głowy, jamy ustnej i gardła. Można też zaobserwować zachowanie zwierzęcia po otrzymaniu pokarmu. Jeśli badanie kliniczne nie nasuwa żadnych podejrzeń, należy wykonać badania morfologiczne i biochemiczne krwi, a często także ogólne badanie moczu.

Co jeśli nasze zwierzę jest po prostu wybredne?

Psiaki najczęściej nie są wybredne jeśli chodzi o jedzenie od dnia swoich narodzin. To najczęściej my ludzie powodujemy u nich tego typu zachowania. Najczęściej pies odmawia przyjmowania danej karmy, gdy jego żywienie jest bardzo urozmaicone dodatkowymi smakołykami i „resztkami” ze stołu. Aby temu zapobiec powinniśmy karmić naszego pupila jednym rodzajem karmy, smakołyki natomiast starajmy się ograniczyć. Pamiętajmy o regularnych posiłkach ( 2 razy dziennie), a także o aktywności fizycznej. Dbajmy o higienę misek i nie zostawiajmy resztek jedzenia dłużej niż 1 dzień.


DLACZEGO KLESZCZE SĄ NIEBEZPIECZNE?

Obecnie zarówno w miastach jak i na wsi mamy do czynienia z inwazją kleszczy. Gdzie ich szukać na ciele naszego czworonoga? Najczęściej kleszcze wbijają się w kark, szyję, łapy oraz w miejsca, gdzie jest cienka skóra. Szczególnie teraz w okresie wiosenno-letnim powinniśmy więc zabezpieczyć naszego zwierzaka przed tymi pasożytami. A dlaczego?

Kleszcze przenoszą wiele niebezpiecznych dla zdrowia i życia chorób.Aby lepiej zrozumieć powagę tej sprawy powinniśmy chociaż częściowo poznać te choroby.

1)BABESZJOZA- nazywana piroplazmozą, wywoływana przez pierwotniaki z rodzaju Babesia.Pierwotniaki te wraz ze śliną kleszcza przekazywane są do krwi zwierzęcia, gdzie rozmnażają się wewnątrz erytrocytów, powodując ich rozpad a wskutek tego anemie u naszego psiaka.

Objawy: występują w ciągu kilku dni od chwili ukąszenia przez kleszcza. Jest to apatia,osłabienie,brak apetytu,żółtaczka i gorączka. Następnie pojawiają się problemy z oddawaniem moczu, niewydolność oddechowa.

2)BORELIOZA- nazywana chorobą z Lyme, powodowana przez krętki Borrelia burgdoferi.Obecnie szacuje się, że co 3 kleszcz(Ixodes ricinus) może przenosić boreliozę!

Objawy:jest choroba niebezpieczna zarówno dla nas, jak i dla naszych zwierzaków. W początkowym stadium choroby w miejscu ukąszenia pojawia się krostka,grudka,która z czasem przekształca się w czerwony rozprzestrzeniający się pierścień(rumień wędrujący). Następnie pojawiają się objawy,które nie podsuwają jednoznacznej diagnozy,że to Borelioza(gorączka,apatia,brak apetytu).W dalszym etapy choroby objawy są zróżnicowane w zależności od narządu jaki zostanie zaatakowany(zapalenia stawów,zaburzenia wzrokowe i neurologiczne)

3)Erlichioza- wywoływana przez Erlichię canis, choroba ujawnia się 1-4 miesiące po ukąszeniu przez kleszcza.Objawy: utraty wagi, anemia, krwawienia z nosa,duszność,zmiany okulistycze.

4)Europejskie odkleszczowe zapalenie mózgu- choroba ma tło wirusowe(Flavovirus)Objawy: charakterystyczna jest tutaj 2 fazowa gorączka,światłowstręt,nadwrażliwość na dźwięki, które są spowodowane przez silne bóle głowy towarzyszące schorzeniu.

 Pamiętajmy!W Polsce obserwuje się stale rosnącą populację kleszczy,które są wektorami wyżej wymienionych chorób. Schorzenia te są niebezpieczne, ich leczenie jest długotrwałe, kosztowne,nieraz pozostawia trwałe ślady w życiu naszego czworonoga, a niekiedy kończy się eutanazją. Dlatego tak ważna jest coroczna profilaktyka przeciwkleszczowa, przez którą pozwalamy naszym przyjaciołom cieszyć się z każdego słonecznego dnia w tym roku.


BADANIA KRWI – CZY SĄ POTRZEBNE?

Odpowiedź jest bardzo prosta, oczywiście że są potrzebne, niejednokrotnie wręcz konieczne. Są to badania, które wykonujemy, aby mieć pełny obraz stanu klinicznego zwierzęcia. Często jest tak, że to dopiero badania krwi dają nam odpowiedź na trapiące właścicieli pytanie: „Co dolega mojemu Azorowi?”.

Pobieranie krwi nie jest dla zwierzaków bolesne, a jedynie stresujące i tutaj właśnie tak ważna jest pomoc właściciela, który uspokoi i przytrzyma odpowiednio swojego pupila.

Jak dzielimy te badania?

1)Badanie morfologiczne krwi - informuje nas o liczbie krwinek czerwonych, liczbie krwinek białych oraz liczbie płytek krwi. Mówi także m.in. o procentowym stosunku jaki w całości krwi stanowią krwinki czerwone (hematokryt) i stężeniu hemoglobiny w krwinkach czerwonych.

2) Badanie biochemiczne krwi – pozwala ocenić pracę wielu narządów, szczególnie nerek, wątroby, trzustki, tarczycy, jak również określić stopień odwodnienia, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia kości i mięśni szkieletowych oraz wiele innych.

Jak przygotować zwierzę do pobrania krwi?

Tuż przed pobraniem krwi w placówce weterynaryjnej, powinniśmy swojego psa/kota do tego zabiegu przygotować. Zwierzę do lekarza powinno zostać przyniesione na czczo, tzn. 12 h przed pobraniem krwi nie powinno spożywać pokarmu. Świeża woda powinna być dostępna w misce 24h. Nawet najmniejszy kęs, może sprawić, że badania będą niemożliwe do wykonania lub wyniki będą niewiarygodne. Krew zalecamy pobierać rano, wówczas owa „głodówka” trwa krótko, co jest szczególnie istotne w przypadku kotów. Zwierzęta nie powinny również być po zwiększonym wysiłku fizycznym.

Kiedy szczególnie zalecane są badania krwi?

- potrzebę wykonania badań krwi powinien określić lekarz weterynarii. Co powien czas, tak u ludzi, jak i u zwierząt zaleca się wykonywanie profilaktycznych, przeglądowych badań krwi

- u zwierząt powyżej 6 roku życia

- przed planowanym zabiegiem chirurgicznym (np. kastracja, sterylizacja, ropomacicze, usuwanie guzów)

- przy długotrwałej terapii (np: cukrzyca psa, cukrzyca kota, schorzenia nerek u psa, wątroby, serca)

- po przebytych chorobach zakaźnych, a także u pacjentów z wymiotami, biegunką czy zatruciami

- u zwierząt hodowlanych (reproduktory i suki/kotki hodowlane)

Pamiętajmy! Zdrowie naszych zwierząt leży w naszych rękach. Wykonujmy badania krwi, nie bójmy się tego. Wcześnie wykryta choroba, daje dużo większe możliwości leczenia, niż jej zaawansowana postać. Dla Państwa pupili to zwykle trochę stresu i niewielki dyskomfort związany z ukłuciem, a dla Państwa poczucie spokoju i bezpieczeństwa o zdrowie czworonożnego przyjaciela.


SANACJA JAMY USTNEJ

Uporczywy, wyraźny i długo utrzymujący się nieprzyjemny zapach z jamy ustnej naszych czworonogów często jest bodźcem do wizyty w przychodni. W naszej pracy mamy z tym do czynienia prawie codziennie. Cieplejsze dni i „dyszenie” naszego przyjaciela, są powodem że, coraz więcej właścicieli decyduje się rozwiązać ten nieprzyjemny problem.

Co jest przyczyną fetor ex ore?

Za nieświeży oddech odpowiadają najczęściej bakterie, są to bakterie które swoją siedzibę mają w tylnej części języka, a także w kieszonkach dziąsłowych. Drobnoustroje te produkują lotne związki siarki, które bezpośrednio odpowiadają za brzydki zapach.

Oprócz problemów dentystycznych przyczyną nieprzyjemnego zapachu mogą być schorzenia ucha, nosa, gardła czy dolnych dróg oddechowych, dlatego tak ważne jest przeprowadzenie badania klinicznego przez lekarza weterynarii.

Dla lekarza weterynarii oprócz wyczuwalnego nieświeżego oddechu u psa ma znaczenie też inna strona tego schorzenia czyli stan zapalny przyzębia.

Jakie jest rozwiązanie?

Najskuteczniejszym i praktycznie jedynym wyjściem jest przeprowadzenie sanacji jamy ustnej. Jest to zabieg przeprowadzany w pełnej narkozie, specjalnym urządzeniem skalerem ultradźwiękowym. Sanacja to likwidacja ognisk zakażenia i miejsc sprzyjających zakażeniom. Oprócz tego radykalnego działania, często zachodzi też konieczność zastosowania antybiotyków i leków przeciwzapalnych.

Co po sanacji?

Profilaktyka. Oczywiście chodzi o stosowanie środków odświeżających, ale też szczotkowanie zębów i oczyszczanie języka. Psiaki z dużą tendencją do występowania problemów dentystycznych powinny być również przestawione na suchą karmę najlepiej typu Dental. Systematyczne dbanie o higienę jamy ustnej naszych czworonogów pozwoli uniknąć kolejnego znieczulania i bólu u naszego psiaka.


GDY KOT WYMIOTUJE..

Jest to niebezpieczny stan u naszego tygrysa, który jeśli trwa dłużej niż dzień jest bezwzględnym wskazanie do konsultacji z lekarzem weterynarii. Zdrowy kot wymiotuje średnio 1-2 razy co kilkanaście dni z powodu chęci pozbywania się tzw. kul włosowych czyli pilobezoarów, jednak częste wymioty , czy powtarzające się kilka razy w ciągu dnia mogą stanowić podstawę do niepokoju.

Najczęstsze przyczyny wymiotów:

1) Czynniki związane z dietą- przekarmienie, zepsuta i zanieczyszczona karma.

2) Nietolerancja pokarmowa – alergia na składniki pokarmowe.

3) Zjadanie roślin- trawa.

4) Stres.

5) Toksyny/substancje drażniące/trujące. Wiele roślin pokojowych,które zawierają szczawiany mogą wywoływać wymioty -diffenbachia, gatunki filodendronów i bluszczy. Oprócz tego substancje toksyczne zawierają: jemioła, grzyby i rośliny cebulowe.

Zatrucie powodujące wymioty mogą też wywoływać substancje chemiczne: detergenty zawierające sole metali ciężkich, związki kwasu borowego, a także silne kwasy i zasady.

6) Zarobaczenie.

7) Niedrożność przewodu pokarmowego na skutek połknięcia dużego ciała obcego lub obecności guza przewodu pokarmowego.

8) Niektóre leki zarówno te podawane doustnie jak i pozajelitowo mogą wywołać obfite ślinienie , nudności a nawet wymioty.

9) Choroby zakaźne - panleukopenia , bakteryjne infekcje przewodu pokarmowego.

10) Choroba lokomocyjna.

Jak wygląda leczenie? Przede wszystkim należy pamiętać,że nie należy ryzykować i na własną rękę podawać kotu leków dostępnych w domu. Trzeba zdawać sobie sprawę z tego,że organizm kota jest inny niż nasz i często dając leki ludzkie nie pomagamy, a wręcz szkodzimy zdrowiu naszego podopiecznego. Najczęściej przy wymiotach wskazana jest głodówka 24-48 godzinna(tylko jeśli zaleci tak lekarz weterynarii!). Po upływie okresu głodówki powinno stosować się karmę o wysokiej strawności,np. Gotowana pierś z kurczaka i rozgotowany ryż. Jednocześnie nasz lekarz wprowadzi odpowiednie leczenie farmakologiczne.

Pamiętajmy,bez względu na to co jest przyczyną wymiotów, nie należy takiego objawu bagatelizować.


AGRESJA U KOTA

Agresja to dla niektórych powód do porzucania i oddawania kotów. Czy musi tak być? Powinniśmy zdawać sobie sprawę z tego, że często agresję da się zniwelować lub całkowicie zatrzymać. Jednak aby to było możliwe musimy najpierw zrozumieć co jest przyczyną niewłaściwego zachowania u naszego tygrysa.

RODZAJE:

1)Agresja z powodu braku socjalizacji. Najczęściej dotyczy tych kotów, które nie miały kontaktu z człowiekiem do ukończenia swojego 3 miesiąca życia. Jest to bardzo ważne aby naszego małego kociaka brać na ręce gdy skończy 7 tydzień życia chociażby na 5 minut dziennie. To pomaga wytworzyć odpowiednią więź miedzy człowiekiem a kotem.

2)Agresja w zabawie. Najczęściej ten rodzaj agresji dotyczy kotów, które wcześnie zostały odstawione od matki lub były wykarmione przez butelkę. W wieku ok. 10-12 tygodni kociaki poprzez zabawę uczą się aktywności łowieckiej, natomiast kilka tygodni później rozpoczynają walki społeczne między sobą. U niektórych te instynkty pozostają naprawdę mocno rozwinięte.

3)Agresja ze strachu. Pod wpływem strachu każdy kot może stać się agresywny i bronić się. Zwierzaki w przypadku strachu najczęściej reagują ucieczką, jednak gdy nie jest ona możliwa będą syczeć, stroszyć włosy i atakować przytrzymując swoją ofiarę przednimi łapami, jednocześnie kopiąc tylnymi i gryząc.

4)Agresja terytorialna. Często zdarza się, że koty bronią swoich miejsc bytowania. Najczęściej agresja taka skierowana jest w stronę innych kotów, psów czy ludzi, którzy próbują przegonić kota z "jego" miejsca. Koty zaznaczają swoje terytorium poprzez znaczenie moczem, drapanie pazurami powierzchni pionowych, ocieranie policzkami i kącikami pyska.

5)Agresja z bólu.Zawsze należy ją brać pod uwagę, jeśli do tej pory nasz tygrys zachowywał się normalnie. Jest wiele chorób,np. choroby neurologiczne, które mogą wywoływać agresję u kota.

6)Agresja w obronie gniazda. Kotki, które właśnie urodziły mają wysoko rozwinięty instynkt obronny, który może się utrzymywać przez okres ok. 2 tygodni.

Jakie przeciwdziałać agresji?

-po pierwsze nie prowokujemy kota do zachowań agresywnych

-po drugie zawsze możemy skonsultować się z naszym lekarzem weterynarii, który zbada naszego tygrysa aby wykluczyć ewentualne podłoże chorobowe

-jeśli nasz kocur jest "wychodzący" i po każdej wyprawie wraca mocno poturbowany powinniśmy rozważyć jego kastrację

-pamiętajmy też o ważnym elemencie jakim jest socjalizacja, uczmy kota,że takie czynności jak czesanie, branie na ręce i głaskanie to normalny i przyjemny aspekt jego kociego życia

-zainteresowanie, to ważna sprawa, nie ignorujmy codziennej potrzeby zabawy i pieszczot, bo kot znudzony to często kot zły

-leczenie farmakologiczny- na rynku obecnie dostępny jest wiele środku poprawiających samopoczucie naszych tygrysów, np. Feliway. Takie preparaty powinniśmy stosować tylko po wcześniejszej wizycie u lekarza weterynarii.


KOCIA DEPRESJA

W Polsce mamy do czynienia ze zwiększoną popularnością posiadania kota zamiast psa. Wielu osobom wydaje się bowiem,że kot jest zwierzątkiem prawie bezobsługowym. Nie trzeba z nim wychodzić na dwór, jest często indywidualistą podążającym własnymi ścieżkami, więc możemy go spokojnie zostawić samego w domu nawet na 2-3 dni. Czy tak jest naprawdę?

Otóż często takie podejście doprowadza do wielu problemów: właściciele przychodzą ze swoimi pupilami zgłaszając nam dziwne zachowanie, nadmierne łysienie, wylizywanie się czy wręcz odwrotnie niedbanie o higienę, brak apetytu i bojaźliwość u swojego kociaka. To mogą być pierwsze objawy kociej depresji.

Najczęstszą przyczyną depresji wśród kotów jest właśnie poczucie samotności i braku zainteresowania ze strony właściciela. Istnieje oczywiście szereg innych możliwości, np. nowy członek rodziny, nowy kot w domu, przeprowadzka itp. Czasem ta sytuacja może posunąć się do tego stopnia, że może doprowadzić do poważnych problemów zdrowotnych naszego zwierzaka. W takich momentach lepiej nie czekać i skonsultować się ze swoim lekarzem weterynarii, który zasugeruje odpowiednie rozwiązanie.

Co mamy robić, gdy nasz kot ma depresję? Przede wszystkim zmienić swoje podejście i nastawienie. Aby odnieść sukces, musimy zrozumieć kocią naturę, natomiast jeśli chcemy dodatkowo pomóc naszemu pupilowi w tych trudnych chwilach, możemy zastosować odpowiednie preparaty (po konsultacji z lekarzem weterynarii), np. Feliway® -czyli syntetyczną postać kocich feromonów policzkowych, które sprawiają, że kot postrzega otoczenie jako przyjazne i bezpieczne.

Pamiętajmy! Nawet jeśli pracujemy 10 godzin dziennie, to w domu czeka na nas żywa istota, która czuje, tęskni i uważa nas za swojego przyjaciela, więc nie ignorujmy naszego tygrysa i starajmy się pokazać mu, że jego adopcja nie była przypadkowa i nieprzemyślana. Bawmy się, pielęgnujmy i mówmy do naszego kociaka, a na pewno w podzięce usłyszymy przemiłe mrauu..


UWAGA ! ZIMOWE ZATRUCIA – SÓL DROGOWA

Opady śniegu i zlodowacenie na drogach zmuszają „drogowców” do używania ogromnych ilości soli drogowej dla bezpieczeństwa i naszego komfortu przemieszczania się. Jednak czy jest to w pełni bezpieczne?

Sól drogowa jest niemal czystym chlorkiem sodu (zawartość NaCl od 90% do 97%). Wpływa negatywnie na środowisko naturalne, odbarwia i niszczy obuwie oraz betonowe elementy infrastruktury drogowej (krawężniki, płytki chodnikowe, kostkę brukową, itp.), a także przyśpiesza korozję podwozi i karoserii aut.

Jak więc nietrudno się domyślić nasi czworonożni przyjaciele są w zimę narażeni na jej negatywne oddziaływanie.

Niebezpieczne jest chodzenie z pieskiem po drogach gdzie taka sól jest używana, dodatkowo zagrożenie czai się też w naszych domach, gdy sól z naszych butów staje się ciekawa nowością zarówno dla kotów jak i dla psów.

Łapy naszych pupili chodzących po drogach „posolonych” mogą zostać poranione, zbyt wysuszone , bolące. Dlatego pamiętajmy o wycieraniu łapek po każdym spacerze lub nakładaniu specjalnych preparatów ochronnych.

Jeśli natomiast nasz pies/kot postanowi zasmakować nieco soli z naszych butów, może dojść u niego do objawów zatrucia. Wystąpić mogą wymioty, ślinienie, osowienie, nadmierne pragnienie, drgawki. Sól jest szczególnie niebezpieczna dla szczeniaków/kociaków lub psów/kotów mających schorzenia nerek czy serca.

Pamiętajcie, gdy dojdzie do zatrucia u waszych czworonogów, nie czekajcie i szybko skonsultujcie się ze swoim lekarzem weterynarii.





 


Zachęcamy Państwa do zadawania pytań. Staramy się aktualizować nasz dział "porady lekarskie", ażeby móc służyć Państwu pomocą.





Uprzejmie i z radością informujemy, że nasza sala chirurgiczna została wyposażona w sprzęt do znieczulania wziewnego naszych pacjentów oraz nowoczesny kardiomonitor, który monitoruje śródoperacyjnie funkcje życiowych zwierząt. Znieczulenie wziewne to jedno z najbardziej bezpiecznych...

czytaj więcej »